Historycznie psychoterapia humanistyczna miała być zupełnie nową propozycją, którą powstawała w opozycji do nurtów stosowanych wcześniej. Była ona nawet nazywania „trzecią siłą w psychoterapii”. Kładła ona nacisk na podmiotowość klienta oraz docenianie jego zasobów. Obecnie nurt ten nie jest bardzo w Polsce popularny, a niektóre z jego założeń nie wytrzymały próby czasu. Sama jednak idea doceniania zasobów osoby zwracającej się do terapeuty wydaje się ciekawa, a szacunek do pacjenta jest uznany jako uniwersalna wartość w każdym nurcie terapeutycznym.