Stwardnienie rozsiane u dzieci i młodzieży: diagnostyka

Od razu warto tutaj nadmienić, że postawienie rozpoznania stwardnienia rozsianego u dzieci i młodzieży wcale nie jest proste – wiele bowiem jednostek, które również są spotykane w tej grupie wiekowej, może prowadzić do występowania u pacjentów podobnych objawów. Wśród różnych schorzeń, które mogą przypominać SM i które należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej, wymienić można:

• infekcje (takie jak np. borelioza, toksoplazmoza czy gruźlica mózgu),
• toczeń rumieniowaty układowy,
• homocystynurię,
• choroby mitochondrialne,
• chorobę Alexandra.

U dziecka, które trafia do lekarza z dolegliwościami sugerującymi SM, wstępnie wykonywane jest badanie neurologiczne oraz przeprowadzany jest wywiad z jego rodzicami. Na podstawie tego jednak rodzaju badań nie jest jednak możliwe postawienie diagnozy choroby – niezbędne jest przeprowadzenie innych jeszcze badań. Mowa tutaj przede wszystkim o badaniach obrazowych – charakterystyczne dla stwardnienia rozsianego zmiany, którymi są ogniska demielinizacji, można wykryć np. w rezonansie magnetycznym głowy. Wśród innych jeszcze badań, które są zlecane w diagnostyce stwardnienia rozsianego u dzieci i młodzieży, wymienić można badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (w którym oceniana jest m.in. ilość w nim przeciwciał klasy IgG) oraz badanie wzrokowych potencjałów wywołanych.

Stwardnienie rozsiane u dzieci i młodzieży: leczenie

Leczenie SM u dzieci i młodzieży przebiega analogicznie jak u osób dorosłych. W ostrym rzucie choroby młodym pacjentom podawane są glikokortykosteroidy – tego rodzaju postępowanie ma na celu maksymalnie skrócić okres utrzymywania się u chorych objawów schorzenia. Alternatywą dla sterydów jest dożylna podaż chorym immunoglobulin.

Nieco inne zaś preparaty stosowane są w celu utrzymania pacjenta przez jak najdłuższy czas w stadium remisji – tutaj można wspomnieć chociażby o interferonie czy o octanie glatimeru. Warto tutaj nadmienić, że części środków, którymi leczeni są dorośli pacjenci z SM, dzieciom nie podaje się ze względu na to, że są one zarejestrowane od 18. roku życia.

Zdecydowanie należy wspomnieć o tym, że młodzi pacjenci ze stwardnieniem rozsianym powinni znajdować się pod opieką nie tylko neurologa. W celu utrzymania przez nich sprawności przez jak najdłuższy czas, powinni oni systematycznie uczęszczać na rehabilitację. Korzystne jest również to, by mieli oni zapewnioną opiekę psychologiczną – u dzieci z SM ze zwiększoną częstością występuje chociażby depresja, której pojawienie się u pacjenta może prowadzić do konieczności objęcia go opieką psychiatry.

Stwardnienie rozsiane u dzieci i młodzieży: rokowania

Zwykle w sytuacji, gdy objawy stwardnienia rozsianego wystąpią u chorego już we wczesnym wieku, przebieg choroby jest raczej powolny. Ogólnie jednak pacjenci, u których SM wystąpiło wcześnie, mogą stawać się niesprawni w młodszym wieku niż te osoby, które zachorowały dopiero w dorosłości. Dokładnie jednak określić, jakie są rokowania dziecka z SM, zwyczajnie nie sposób – przebieg choroby u odmiennych pacjentów może być całkowicie różny.