W „Notatkach o skubaniu roli” jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, Krzysztof Globisz, mówi nie tylko o pracy z wielkimi artystami, ale też dzieli się z czytelnikiem refleksją nad sensem swojego zawodu.
Krzysztof Globisz
Aktor, pedagog, obecnie prorektor PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W 1976 roku rozpoczął studia w krakowskiej PWST; w 1980 roku debiutował rolą Karla Rossmana w przedstawieniu „Ameryka” w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Wówczas też rozpoczął pracę pedagogiczną. Od 1981 związany jest ze Starym Teatrem w Krakowie. Współpracował z największymi polskimi reżyserami: Jerzym Grzegorzewskim, Jerzym Jarockim, Andrzejem Wajdą, Krystianem Lupą.
Do legendy przeszły jego role w przedstawieniach „Życie jest snem”, „Kaspar”, „ Ślub”, „Trzeci akt”, „Sędziowie” (w Teatrze Narodowym w Warszawie), „Zaratustra”. Występuje również w spektaklach reżyserów młodszego pokolenia – Mai Kleczewskiej, Jana Klaty, Petra Zelenki. Wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia teatralne (ostatnio za role Bohdana Chmielnickiego i Andrzeja Kmicica w „Trylogii”), sukcesy odnosi również jako aktor filmowy.
Stworzył wybitne kreacje w „Krótkim filmie o zabijaniu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Wszystko, co najważniejsze” Roberta Glińskiego, „Panu Tadeuszu” Andrzeja Wajdy. Sympatię widzów przyniosły mu role anioła Giordana w filmach „Anioł w Krakowie” i „Zakochany anioł” oraz kapelmistrza Lewickiego w „Długim weekendzie”.
Olga Katafiasz
Teatrolog i filmoznawca, wykładowca Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. W latach 1995-2008 pracowała w zespole redakcyjnym „Gazety Teatralnej Didaskalia”, gdzie nadal regularnie publikuje eseje i recenzje.
Autorka szkiców poświęconych związkom literatury, teatru i filmu oraz książek: „Próby wrażliwości. Szekspirowskie ekranizacje Laurence’a Oliviera i Kennetha Branagha” (2005) i „Słownik wiedzy o filmie” (wspólnie z Joanną Wojnicką; 2005, 2009).
