Leczenie i profilaktyka

Kiedy zdiagnozowano obecność koronawirusa SARS-CoV, medycyna nie posiadała żadnej broni: nieznane były wówczas leki o specyficznym działaniu przeciwwirusowym, ani nie posiadano żadnych protokołów postępowania. Dzięki poznaniu struktur białek wirusa opracowane zostały całe serie leków-inhibitorów zarówno małocząsteczkowych, jak i wielkocząsteczkowych. W przypadkach MERS również stosowano leki o niepotwierdzonym działaniu, których zastosowanie i przeznaczenie były odmienne. Podejmowano także próby użycia interferonu połączonego z lopinawirem i rytonawirem, czyli z lekami zalecanymi do stosowania w przypadkach wirusa HIV [1].

Nowe zagrożenie

Na dzień powstawania artykułu [1] (2015 rok) nieznane medycynie były skuteczne środki przeciwdziałania i zwalczania koronawirusów. Stąd aktualna sytuacja wydaje się być tak poważna. Zmagamy się aktualnie z koronawirusem COVID-19, czyli ostatnio odkrytym koronawirusem, nieznanym przed jego pojawieniem się w prowincji Wuhan w Chinach. Do najczęstszych objawów zalicza się gorączkę, zmęczenie i suchy kaszel, a niekiedy także bóle głowy, przekrwienie błony śluzowej nosa, katar, bóle gardła czy nawet biegunkę. Zwykle objawy są łagodne i pojawiają się stopniowo, a większość ludzi (około 80%) nie wymaga specjalnego leczenia.

Niektóre przypadki zachorowań mają jednak cięższy przebieg (około 1 na 6 osób), u których pojawiają się trudności z oddychaniem. Do grup ryzyka zalicza się głównie osoby starsze, osoby z chorobami towarzyszącymi, takimi jak nadciśnienie tętnicze, problemy sercowe czy cukrzyca. Aktualne prace grup badawczych mają na celu ustalenie priorytetów w walce z chorobą [4].